Landscape of Hydra | Τοπίο της Ύδρας

Painted in 1949, this advanced formulation of Hydra’s labyrinthine architectural complex echoes the fragmented angular shapes, interwoven geometric planes and spatial distortions cultivated by cubism, while alluding to an enduring convention of Greek art through the ages. As noted by the painter himself, “the character of the Greek schema, whether in antiquity, the Byzantine era or folk art, is by and large geometric.”

Ζωγραφισμένο το 1949, αυτή η προηγμένη διατύπωση του λαβυρινθώδους αρχιτεκτονικού συμπλέγματος της Ύδρας απηχεί τα κατακερματισμένα γωνιακά σχήματα, τα αλληλένδετα γεωμετρικά επίπεδα και τις χωρικές παραμορφώσεις που καλλιεργούνται από τον κυβισμό, ενώ παράλληλα παραπέμπει σε μια διαχρονική σύμβαση της ελληνικής τέχνης ανά τους αιώνες. Όπως σημείωσε ο ίδιος ο ζωγράφος, «ο χαρακτήρας του ελληνικού σχήματος, είτε στην αρχαιότητα, είτε στη βυζαντινή εποχή είτε στη λαϊκή τέχνη, είναι σε μεγάλο βαθμό γεωμετρικός».